Spotkali się w teatrze. Na miłość nie było szans, bo Teresa Lipowska była jeszcze żoną innego mężczyzny. Aleksander Lipowski był urodzonym w Rosji operatorem filmowym; młoda aktorka uległa jego urokowi, ale szybko w małżeństwie zaczęło się psuć. Lipowski nie był wierny i w końcu zostawił żonę dla innej kobiety. Cel w małżeństwie jest rozumiany w tym drugim znaczeniu jako przyczyna celowa małżeństwa, która determinuje jego naturę. Mał-żeństwo ze względu na swój charakter jest podporządkowane do-bru małżonków oraz przekazywaniu i wychowywaniu życia6. Jan Paweł II podkreśla, że z miłości Bóg stworzył człowieka na swoje Istnieje wtedy możliwość zaskoczenia mężczyzny strojem, fryzurą lub makijażem, a kobiety – bukietem pięknych kwiatów, jak niegdyś kupowanych w kwiaciarni na rogu. Taka randka wniesie szczyptę tajemnicy w związek i podniesie temperaturę uczuć. Eksperci z naszej poradni SPPS zalecają także wysyłanie sobie czułych wiadomości w Samotność ma twarz młodego mężczyzny. oprac. Anna Lewicka. Osamotnienie jest ważnym problemem społecznym, który prowadzi do tego, że więcej chorujemy, cierpimy na depresję, a to odbija Samotność i staro Statystycy, lekarze czy nawet specjaliści od ubezpieczeń wiedzą, że pozostawanie w małżeństwie jest czynnikiem statystycznie przedłużającym życie mężczyzn. Gospodarka. Eksperci: samotność ma twarz młodego mężczyzny. Osamotnienie jest ważnym problemem społecznym, który prowadzi do tego, że więcej chorujemy, cierpimy na depresję, a to odbija się na gospodarce – wskazywali w czwartek eksperci debaty zorganizowanej podczas Kongresu 590. Badania pokazują, że najbardziej samotni są duchowości. W niniejszym artykule pytanie to pełni raczej rolę pomocniczą dla wprowadzenia tematu stworzoności człowieka. 3 Wtym kontekście warto przywołać słowa św. siostry Faustyny M. Kowalskiej (+1938) zapisane wjej Dzienniczku: „Dał mi Pan jasno to poznać i przeżyć w sposób nawet fizycznie odczuwalny, nie mogę samotność rumunska_ksiezniczka 22.04.09, 22:12 dzięki miłości człowiek może rozwiązać ogólny problem swego istnienia – Dlatego tak ważne jest oswojenie się z samotnością. Kiedy już nauczysz się lubić siebie w samotności, nie będziesz miał problemu rzucić laskę jeśli nie będzie Ci odpowiadać, albo Ty jej. Jak dla mnie samotność, jest świetna, mimo iż aktualnie nie jestem sam. W dniu 6.08.2020 o 13:18, kali napisał (a): Rozwód w oczach mężczyzny. To nieprawda, że rozwód wywołuje u kobiet silniejszy stres i większą samotność niż u mężczyzn. Faceci równie silnie przeżywają rozpad małżeństwa i tak samo czują się zagubieni i samotni. Jak mężczyzna może wykorzystać przeżycia związane z rozwodem, by w przyszłości być gotowym na nowy 4JzrY. data publikacji: 13:55, data aktualizacji: 14:02 ten tekst przeczytasz w 4 minuty Samotność w związku to stan, w którym dwie osoby są teoretycznie razem, a jednak mają poczucie osamotnienia i życia osobno. Może to być wynikiem ich specyficznych cech osobowości, które nie pozwalają im na stworzenie prawdziwie bliskiej relacji, może też być spowodowane innymi czynnikami, w tym wypaleniem się uczuć albo związkiem na odległość. Song_about_summer / Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Na czym polega samotność w związku? Skąd bierze się samotność w związku? Do czego prowadzi samotność w związku? Na czym polega samotność w związku? Samotność w związku to bycie razem, ale tak jakby osobno – niby jesteśmy związani z drugą osobą, a jednak czujemy się, jakby nikogo przy nas nie było. Skąd bierze się samotność w związku? Samotność w związku to często efekt kryzysu, w wyniku którego partnerzy odsunęli się od siebie, ale z różnych względów nie decydują się na formalne rozstanie. Często powodem odkładania decyzji o rozstaniu jest wspólny majątek (albo zaciągnięty razem kredyt mieszkaniowy) oraz posiadanie dzieci. Para tłumaczy wówczas, że nie rozstaje się formalnie z ważnych względów, a jednak żyje tak jakby osobno. Powodem samotności w związku może być również utrzymywanie relacji na odległość – partner uczestniczy wówczas w naszym życiu wirtualnie, ale nie ma go realnie w ważnych dla nas momentach, co generuje poczucie samotności, a nawet osamotnienia i frustracji. Samotność w związku to także wynik niedopasowania i nieumiejętności w komunikowaniu drugiej osobie własnych potrzeb. Kiedy partnerzy nie potrafią się porozumieć, stopniowo odsuwają się od siebie i zaczynają żyć osobno, choć nadal pozostają parą. Mogą planować wspólne wakacje, kupować razem mieszkanie, rozmawiać o planach na przyszłość oraz o wychowaniu wspólnych dzieci, a jednak mają poczucie osamotnienia i pozostawania tak naprawdę osobno. Pojawia się wówczas rozczarowanie, frustracja, smutek, niepewność i poczucie niespełnienia. Przyczyną samotności w związku może być również niegotowość jednego (lub obojga) partnerów na zbudowanie bliskiej relacji. Traktują oni wówczas związek jako sposób na "przeczekanie" i "zapełnienie czasu", natomiast w głębi duszy czekają na coś lepszego, "prawdziwego". Również brak troski o związek i przyjmowanie go za coś danego raz na zawsze i niepoddającego się zmianom oraz upływowi czasu może doprowadzić do tego, że partnerom zaczyna brakować tematów do rozmów oraz wspólnych wartości. Pojawia się wówczas poczucie niezrozumienia i osamotnienia. Dzieje się tak często, gdy jedno z partnerów (lub oboje) zaczyna przedkładać karierę zawodową i zarabianie pieniędzy nad życie rodzinne. Osoba taka przestaje uczestniczyć w życiu rodziny i nie ma z nią wspólnych tematów, zaś zdawkowe pytania o to, co słychać, generują równie zdawkowe odpowiedzi. Drugie z partnerów może mieć wówczas słuszne poczucie samotności w związku i bycia odsuniętym na margines. Związek z rozsądku (bo nikt lepszy się nie trafi) także bywa przyczyną samotności w związku. Dwoje ludzi decyduje się na bycie razem, jednak nie łączy ich żadna głębsza relacja – ani uczuciowa, ani nawet przyjacielska. Nie mają wspólnych zainteresowań, nie mają o czym ze sobą rozmawiać, zaś tworzone razem życie rodzinne może ich bardziej irytować niż cieszyć. Brak czasu dla drugiej osoby, brak rozmów i wspólnie spędzanych ważnych chwil generuje poczucie osamotnienia, nawet jeśli pozornie jesteśmy w związku z drugą osobą. Do czego prowadzi samotność w związku? Samotność w związku to zapowiedź poważnych kłopotów. Poczucie niespełnienia i brak szczęścia z relacji z drugą osobą przekonanie, że tak naprawdę jest się samemu, chociaż formalnie pozostaje się z kimś w związku, to skuteczny przepis na smutne życie i frustrację. Partnerzy mający poczucie osamotnienia w związku oddalają się od siebie, przestają ze sobą szczerze rozmawiać i zachowują jedynie fasadę, pozory mające dać im spokój, a otoczeniu nie dostarczać powodów do zmartwień i plotek. Na dłuższą metę takie życie jest nie tylko frustrujące, ale i ogromnie stresujące, co odbija się na stanie psychiki i zdrowia partnerów. Doprowadzić też może do ostatecznego ich rozstania się, ponieważ dochodzą oni w którymś momencie do wniosku, że lepiej być naprawdę osobno, niż udawać przed sobą i innymi zgodną parę, podczas gdy oboje dopada poczucie samotności. Poczucie samotności w związku to niedwuznaczny sygnał, że coś jest nie tak i że należy jak najszybciej zmienić obecną sytuację. Wyjścia są w zasadzie dwa. Można próbować ratować związek i zmienić swoje nastawienie tak, by jednak porozumieć się z partnerem, przedstawić mu swoje racje i potrzeby i mieć nadzieję na pozytywną odpowiedź z jego strony. Jeśli to się nie uda, najrozsądniejszym wyjściem wydaje się zakończenie związku, w którym czujemy się samotni. Da nam to okazję na zastanowienie się nad przyczynami zaistniałej sytuacji oraz otworzy przestrzeń na zbudowanie nowego, bardziej dojrzałego związku. Należy też pamiętać, że każdy z nas tak naprawdę jest sam, ale też jest częścią większej całości i jeśli tego nie zrozumiemy oraz jeśli nie pokochamy sami siebie i swojej samotności, każdy kolejny związek będzie generował poczucie osamotnienia. samotnosc relacje związki Sok z pokrzywy. Zapobiega infekcjom, anemii i wypadaniu włosów Sok z pokrzywy to doskonały środek wspomagający leczenie schorzeń układu moczowo-płciowego. Może być stosowany w różnego rodzaju infekcjach, pomocniczo przy... "Samotność u kresu - wyzwania opieki wpierającej w czasie pandemii" - VI edycja Konferencji "Opieka paliatywna i hospicyjna - medycyna, humanizm, wolontariat" 26 października 2021 roku o godzinie rozpocznie się VI edycja konferencji naukowej Opieka paliatywna i hospicyjna – medycyna, humanizm, wolontariat, w tym... Materiały prasowe Suchość pochwy - profilaktyka i zapobieganie. Lekarze przekonują, że suchość pochwy to nie powód do wstydu Suchość pochwy, jak wiele innych przypadłości, które powodują dyskomfort, uznawana jest przez dużą część kobiet za stan, o którym się nie mówi. Wiele kobiet... Warsaw Press Karaluchy - charakterystyka, przenoszone choroby, zapobieganie. Jak się ich pozbyć z domu? Karaluchy posiadają spłaszczone ciało oraz dobrze wykształcone skrzydła. Karaluchy jednak nie latają, ale używają skrzydeł do szybowania, gdy przenoszą się z... Iwona Szadkowska Opryszczka - przyczyny, zapobieganie i leczenie. Z czym można pomylić opryszczkę? Co na opryszczkę? To pytanie zadaje sobie każdy, kto zapada na tę chorobę zakaźną, przybierającą postać małych pęcherzyków widocznych na powierzchni skóry. Julia Wolin Ponure zdjęcie, które pokazuje samotność ciężko chorych pacjentów z COVID-19 Pacjenci, którzy ciężko przechodzą COVID-19 przebywają w izolacji, a jednymi, którzy ich odwiedzają są lekarze i pielęgniarki. Część tych pacjentów umiera w... Magda Ważna Jerzy Stuhr w Onet Rano: szpitalna samotność jest straszliwa "Szpitalna samotność jest straszliwa i potwornie paraliżująca chorego" - mówił w Onet Rano, gość programu Jerzy Stuhr. "Kiedy przychodzę do Unicornu... Monika Mikołajska Kiedy "dotyk przez szybę" musi wystarczyć. Odchodzenie w samotności w dobie pandemii "Jednym z bardziej poruszających momentów pobytu naszych pacjentów jest pożegnanie z najbliższymi. Kiedy widzimy, że stan pacjenta się pogarsza, zapraszamy... "Najgorsza jest samotność umierania. Odchodzący COVID-owcy mają przy sobie tylko postać w stroju Marsjanina. Nawet nie wiedzą, czy to kobieta, czy mężczyzna". - Nie czułeś się jak intruz? – Taką mamy pracę, pies biega za kością, piekarz piecze chleb, ratownik ratuje życie, polityk składa obietnice, a my reporterzy -... Zuzanna Opolska „Przez podobne szablony myślowe polscy mężczyźni cierpią w samotności i nie szukają profesjonalnej pomocy” - wywiad z Marleną Stradomską, psychologiem • Rodzaj męski - Krzywdzący stereotyp macho nadal pokutuje. To mężczyzna jest głową i podporą rodziny. To na niego zawsze można liczyć. Przez podobne szablony myślowe polscy... Myślisz, że Bóg wymyślił małżeństwo, żeby zaspokajać twoje potrzeby? Poznaj dwa ważne argumenty, które uświadomią Ci, że jesteś w błędzie. Powód pierwszy: Rdz 2, 18 - Pan Bóg rzekł: "Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam, uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc" - należy odczytywać w kontekście, w jakim się znajduje. Po pierwsze, przedstawiony wyżej pogląd jest fałszywy dlatego, że opiera się na zdaniu wyrwanym z kontekstu, jakim jest całość historii zawartej w drugim rozdziale Księgi Rodzaju. Wers osiemnasty nie pojawia się znikąd, lecz jest częścią dramatu, który rozpoczyna się w wersie czwartym. Już na samym początku drugiego opisu stworzenia pojawia się problem: nie ma człowieka, który by uprawiał ziemię (wers 5). Bóg stwarza więc człowieka po to, żeby opiekował się Jego światem (wers 7). Z Księgi Rodzaju (1, 26-28) dowiadujemy się, że taki właśnie jest cel istnienia rodzaju ludzkiego. Bóg umieszcza człowieka w ogrodzie i poleca mu, żeby "uprawiał go i doglądał". Adam ma być ogrodnikiem, któremu powierzona została ogromna odpowiedzialność doglądania ogrodu Boga. Sytuacja wygląda więc następująco: Bóg przygląda się uważnie ogrodowi, który stworzył, i małemu Adamowi stojącemu pośrodku tego ogrodu w zadziwieniu, po czym mówi: "Widzę, że nie jest dobrze powierzać to zadanie jemu samemu". Nie jest dobrze nie dlatego, że Adam jest samotny (może jest, a może nie!), ale po prostu dlatego, że praca, którą ma wykonać, przerasta go. Dlatego Adam otrzymał "pomoc", a nie "towarzystwo". Gdyby był samotny, wtedy rzeczywiście potrzebowałby towarzysza. Siedzieliby razem na ogrodowej ławce, trzymaliby się za ręce itd. Chociaż jednak Ewa z pewnością byłaby doskonałą "towarzyszką" (a w Księdze Malachiasza, 2, 14, żona rzeczywiście tak jest nazwana), to jest dana Adamowi jako "pomoc", czyli po prostu jako ktoś, kto pracuje u jego boku, aby wspólnymi siłami wypełniali powierzone im zadanie. Warto oczywiście zapytać, dlaczego Bóg stworzył kobietę, a nie drugiego mężczyznę, skoro Adam potrzebował pomocy. Musimy przecież przyznać, nawet narażając się na zarzut trywialności lub niepoprawności politycznej, że z czysto statystycznego punktu widzenia mężczyzna byłby silniejszy! Dlaczego zatem kobieta? W pierwszych dwóch rozdziałach Księgi Rodzaju podane są dwa powody. W rozdziale pierwszym dowiadujemy się, że chodziło o dzieci (1, 28). To naprawdę ma sens. Przecież skoro jeden ogrodnik nie poradzi sobie z tak wielkim ogrodem, to i dwóch (czy dwoje) nie wystarczy. Muszą zatem dać początek całej rodzinie ogrodników! W rozdziale drugim znajdujemy jednak jeszcze jeden powód, którym jest rozkosz seksualnej intymności. W wersie dwudziestym trzecim Adam wydaje na widok Ewy pełen zachwytu okrzyk: "Ta dopiero jest...!". Dopiero ona jest odpowiedzią na jego tęsknotę za odpowiednią pomocą, która wraz z nim może pracować w pełnej rozkoszy wspólnocie, ciesząc się przywilejem służenia Bogu w Jego ogrodzie. W ciągu stuleci wielu panów młodych powtarzało okrzyk zachwytu Adama opisany w Księdze Rodzaju 2, 23. W tym okrzyku (podobnie jak w wersie 25) wyrażona została naturalna, pozytywna odpowiedź na seksualne pragnienie i rozkosz niezepsuta jeszcze poczuciem wstydu. Jednak nawet tutaj kontekst każe nam pamiętać, że intymność seksualna nie jest celem ostatecznym. Jest to bowiem rozkosz prowadząca do realizacji wspólnego celu, intymność wyrażająca jedność dążenia i partnerstwo w wypełnianiu zadania, które wykracza poza granice związku jednej pary. Radując się wraz z kochankami w ogrodzie, nie możemy zapominać, że mają oni pracę do wykonania. Trzeba przecież pielęgnować ogród. Świat stworzony przez Boga wymaga uważnych starań i starannej pracy. Ludzie, którzy żyją w stanie wolnym, będą pełnić owocną służbę Bogu na różne sposoby, dostępne wyłącznie osobom niezamężnym (nieżonatym). Natomiast ludzie żyjący w małżeństwie będą wykonywać tę pracę we dwoje. Na podstawie rozdziału drugiego Księgi Rodzaju można więc w odniesieniu do małżeństwa sformułować takie samo hasło, jak na podstawie rozdziału pierwszego: "Seks w służbie Bogu". Należy wspomnieć, że doglądanie ogrodu (stosując konsekwentnie powyższą symbolikę) nie jest zastrzeżone wyłącznie dla mężczyzn i kobiet pozostających w związku małżeńskim. Osoba niezamężna jest w równym stopniu powołana do służenia Bogu. Ja po prostu chcę zwrócić uwagę na fakt, że kiedy żenimy się bądź wychodzimy za mąż, powołanie to nadal pozostaje aktualne. Zmienia się tylko sposób, w jaki pełnimy naszą służbę. Para małżeńska wnosi swój wkład w "pracę w ogrodzie", wykonując pewne szczególne zadania. Powód drugi: Pozostała część Pisma Świętego nie potwierdza tej teorii. Pogląd, zgodnie z którym Bóg stworzył małżeństwo zasadniczo jako lekarstwo na samotność, można uznać za błędny także dlatego, że w dalszej części Pisma Świętego nie znajduje on potwierdzenia. Gdyby rzeczywiście w Księdze Rodzaju (2, 18) zawarta była taka nauka, moglibyśmy oczekiwać, że pozostała część Biblii ją potwierdzi. Tymczasem napotykamy tylko na głuchą ciszę. Pismo Święte często wprawdzie wspomina o tęsknotach ludzkich serc, ale tęsknoty te niekoniecznie mają znaleźć ukojenie w małżeństwie. Powinny raczej realizować się we wspólnocie z ludźmi, w odbywaniu podróży przez życie w towarzystwie innych istot ludzkich. Przede wszystkim bowiem przeznaczeniem wszystkich ludzi (żyjących w stanie wolnym i w małżeństwie) jest pełne radości zespolenie z Bogiem, który nas kocha. Jesteśmy również stworzeni do życia w serdecznej wspólnocie z braćmi i siostrami w jednej Bożej rodzinie. Taką właśnie obietnicę dał nam Jezus Chrystus. Oczywiście również małżeństwo powinno być wspólnotą, w której panuje przyjaźń i radość. Związek małżeński dwojga ludzi rzeczywiście powinien leczyć ich z samotności. Małżeństwo jednak nie jest jedynym lekarstwem na samotność. Każda ludzka wspólnota powinna być takim lekarstwem. Nie wszyscy ludzie mogą wchodzić w związki małżeńskie, ale wszyscy są zaproszeni do wspólnoty z Bogiem i ze sobą nawzajem w Jezusie Chrystusie. Umieszczając rozważany fragment (Rdz 2, 18) w kontekście rozdziału drugiego oraz porównując go do nauczania pozostałej części Pisma Świętego widzimy, że nie ma w nim mowy o tym, iż celem małżeństwa jest uleczenie samotności. Dewiza odnosząca się do rozdziału drugiego brzmi: "Seks w służbie Bogu". Kobieta i mężczyzna wchodzą do ogrodu po to, by wspólnie pracować. Bóg stworzył małżeństwo po to, żeby ludzie, którzy żyją w małżeństwie, służyli Mu w tym związku i poprzez niego (podobnie jak osoby nieżonate i niezamężne służą Mu w swoim wolnym stanie). Widzimy zatem, że małżeństwo nie jest odpowiedzią Boga na samotność. Bóg nie dał nam małżeństwa po to, żeby zaspokajać nasze potrzeby. Chcielibyśmy tak myśleć, ale Bóg ma większe cele dla tego świata niż spełnianie naszych potrzeb. Jeżeli spodziewamy się, że małżeństwo spełni nasze potrzeby, to znaczy, że nie zrozumieliśmy prawdziwej natury miłości i siejemy ziarno destrukcji w naszych małżeństwach. Więcej w książce: Złączeni przez Boga i dla Boga. Jak osiągnąć doskonałość w małżeństwie - Christopher Ash Dzisiaj brak wiary w małżeństwo to norma, do starej jak świat instytucji podchodzimy z rezerwą. Mamy dowód: rosnącą falę rozwodów. Już co trzecie małżeństwo rozpada się. Czy to jednak problem typowy dla naszych czasów? Na pewno nie. Już Antoni Czechow napisał:”Jeśli się boisz samotności – nie żeń się.” Bo wbrew pozorom samotność jest wpisana w człowieczeństwo. Małżeństwo nie zawsze to zmienia. Przeciwnie często stały związek jest powodem największego życiowego rozczarowania. Kiedyś kobiety trwały i milczały, dzisiaj kończą to, co im nie służy. Zazwyczaj po wielu latach cierpień. Bo w małżeństwie umiera się powoli…Jako żona, kobieta, kochanka i partnerka. Umiera się, by potem odrodzić się jak feniks z popiołów, sklejając poczucie wartości i zbierając okruchy wiary, że jeszcze może być dobrze….i jeszcze wszystko może się zdarzyć. Pan od wszystkiego Małżeństwo jak z bajki nie istnieje. Problem w tym, że wielu z nas ma takie wyobrażenie. Ewentualnie bazuje na pięknych wizjach z książek-romansów, na słodkich historiach z komedii romantycznych. I choć niejednokrotnie są dni, które są pod każdym względem fantastyczne, to związek nie tylko na nich się opiera. Każda relacja doprawiona jest także smutkiem, złością, goryczą, rozczarowaniem. Jeśli uczucia te to tylko szczypta, to teoretycznie nie dzieje się nic złego, problem w tym, gdy dramatycznie zmieniają smak potrawy. Wielokrotnie przyczyną problemów są…oczekiwania. Że on zaspokoi wszystkie potrzeby. Stanie się panem od wszystkiego. Będzie doskonałym kochankiem, przyjacielem, pracownikiem, gospodarzem domu. Każda z nas chciałaby faceta perfekcyjnego, problem w tym, że gdy takiego dostajemy, często okazuje się, że jest on „nijaki”, za „mało męski”, nieprawdziwy… Istnieje przekonanie, że mężczyzna żeniąc się, wierzy, że ona się nie zmieni. Kobieta natomiast jest przekonana, że pod jej wpływem Mężczyzna po ślubie zmieni się na lepsze. Gdy jakimś cudem mężczyzna w pełni podda się kobiecie, efekt tych zabiegów często bywa opłakany, bo mężczyzna, który poszedł zbyt daleko na ustępstwa, traci zbyt dużo w jej oczach. Stąd także w tym przypadku najtrudniej o złoty środek – czyli pozwolenie, by się dotrzeć, ale w tym docieraniu się nie zatracić. I co tu zrobić, by na starcie się nie spalić? Odpuścić i zrozumieć, że jeden mężczyzna nie musi sprostać wszystkim naszym oczekiwaniom. Nie musi być idealny, wystarczy, że będzie dostatecznie dobry. Mamy koleżanki, rodzinę, przyjaciół, od których możemy dostać to, czego nie otrzymamy od partnera. Zobojętnienie Czasami problemem są zbyt wysokie oczekiwania. Innym razem agresja, która pojawia się w związku. Przemoc to nie taka rzadka sytuacja. W jednym i drugim przypadku pojawia się zobojętnienie. Jedak nie od razu. Dzień po dniu. Najpierw przestajemy się namiętnie całować. Pocałunki są tylko przed seksem. Na co dzień tylko cmok, którym równie dobrze można by było obdarzyć koleżankę. Coraz krócej się przytulamy, bo szkoda czasu. Rozmawiamy tylko o tym, co trzeba. Takie komunikaty – zrobiłeś, odwiozłeś, kupiłeś, podgrzałeś? Może pojawia się przemoc. Pogarda. Dzień po dniu przekraczana jest kolejna granica. Gdyby stało się to od razu, byłby sprzeciw. Jednak posuwamy się powoli, zmiany następują systematycznie, o centymetr. Dlatego następnego dnia nie zauważamy tego, co się stało. Już nie wiemy, czy nie było tak zawsze…. Tak tkwimy w patowej sytuacji miesiącami, latami, aż po czasie może przyjdzie otrzeźwienie i ze zdumieniem dostrzegamy, że coś jest nie tak. Pytamy, jak do tego doszło. Co się z nami stało, kim jest ta osoba obok? Przecież ja się nie zakochałam w tym człowieku. To ktoś obcy. Nie chciało się wam walczyć Bardzo łatwo oceniamy. Krytykujemy, mówimy tonem znawcy, że dzisiaj rozstajemy się zbyt lekko, bez refleksji. Że łatwiej się wyrzuca niż naprawia. Tymczasem rozstanie to proces. Oddalanie się od siebie to czas. Stawanie się sobie obcymi nie dzieje się od razu. To trwa. Jednak wszystko zazwyczaj ma łagodne początki. Daje delikatne sygnały, które…bagatelizujemy. Nie doceniamy ich wagi. Przez długi czas śpimy, a gdy się budzimy, trudno się pozbierać. Bo niewiele rozumiemy z tego, co się stało… Na szczęście nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.